Oparzenie to rana ostra, która powstała w wyniku działania wysokiej temperatury, substancji chemicznych, prądu elektrycznego lub promieniowania.
Oparzenie termiczne można podzielić sklasyfikować wedle głębokości uszkodzenia tkanek:
- stopień I - obejmuje wyłącznie naskórek, skóra jest zaczerwieniona, goi się bez pozostawiania blizn
- stopień IIa - uszkodzenie naskórka i części skóry właściwej, występują pęcherze i silny ból
- stopień IIb - uszkodzenie głębszych warstw skóry właściwej, skóra może być blada, a bolesność jest mniejsza z powodu uszkodzenia zakończeń nerwowych
- stopień III - uszkodzenie pełnej grubości skóry, często wraz z tkanką podskórną. Skóra jest twarda, woskowa, biała lub zwęglona. Zazwyczaj niebolesne, ponieważ nerwy zostały zniszczone
- stopień IV - uszkodzenie sięgające do mięśni, ścięgien, powięzi, a nawet kości
Pierwsza pomoc w oparzeniach:
- schładzaj poszkodowaną część ciała chłodną (nie lodowatą!) wodą, ok. 18°C
- zdezynfekuj ranę Prontosanem, Octaniseptem lub Mikrodacynem
- załóż opatrunek hydrożelowy - Aquagel lub Burntec - i zabezpiecz go jałową gazą i bandażem
- skontaktuj się ze specjalistą leczenia ran
Czego nigdy nie robić?
- nie stosuj sufadiazyny srebra - Argosulfanu - emituje toksyczną dawkę srebra, opóźnia gojenia ran, może powodować oporność krzyżową na antybiotyki
- nie usuwaj skóry z pęcherzy - chronią skórę przed zakażeniem
- nie przykładaj lodu - zwiększone ryzyko odmrożeń i dalszych uszkodzeń skóry
- nie stosuj domowych tłuszczów - zwiększone ryzyko wprowadzenia bakterii do rany
Kiedy należy zgłosić się do szpitala?
- rozległe oparzenie II stopnia (ponad 10% ciała dorosłego człowieka)
- uraz obejmuje twarz, szyję, dłonie, stopy, krocze
- oparzenie III i IV stopnia (z martwicą tkanek) - wymagane leczenie chirurgiczne, operacyjne
- oparzenie elektryczne, chemiczne oraz dróg oddechowych
- oparzenie dotyczy dziecka lub osoby starszej, z wielochorobowością
Dodaj komentarz
Komentarze